Gerginlik ve Dayanışma

Jürgen Gottschlich

Bir senaryo hayal edin ve son iki yıl içinde Polonya’dan Almanya’ya iç savaştan kaçan iki milyon insanın geldiğini düşünün. Üstelik söz konusu bu insanların çoğunun parası da olmasın ve travma yaşadıklarını da varsayın.

Almanya’nın birçok şehir ve kasabasında “ilticacı yurdu” inşa edilmesi gündeme geldiğinde gösterilen reaksiyon karşısında, böyle bir durumda neler olacağını düşünmek bile pek mümkün değil. Türkiye, başlangıçta Suriye’den 100 bin sığınmacı kabul etmek istiyordu ancak bu rakam resmî verilere göre bir milyona ulaşmış durumda.

Lakin burada karşılaştığımız durumla ilgili olarak iyi bir noktadayız çünkü bu insanların büyük bölümü, Türk toplumu tarafından büyük ölçüde dayanışma duygularıyla kabul edildi. Bunda hükûmetin sığınmacıların kabulünü zorunlu komşuluk desteği olarak savunmasının ve ihtilaf yaşanmaması için büyük gayret sarf etmesinin de rolü var. Sığınmacıların yaklaşık dörtte birinin ihtiyaçları, iyi donanımlı kamplarda tam olarak karşılanıyor. Bu, Türkiye’ye senede milyarlarca dolara mal oluyor. Türkiye AB, ABD veya diğer zengin ülkelerden önemli miktarda destek almaksızın bu meblağı şikâyet etmeksizin ödüyor.

Ancak, iç savaş uzadığı sürece durum daha da güçleşiyor. Suriyeli -sözüm ona- göçmenlerin birçoğu hiçbir zaman geri dönmeyecek. Türkiye henüz Lübnan`daki durumdan çok uzak olsa da savaş şimdiden zaman zaman sınırdan ülkeye sıçrıyor.

Türkiye, bütün bu sorunlarla yalnız başına bırakıldı. Dünya’nın dikkati Ukrayna’ya çevrilirken, Suriye haberlerde geri plana itildi. Mevcut durumun aşırı derecede zor olduğunu itiraf etmekle birlikte, bunu görmezden gelmek gayriinsani bir tutumdur ve bunun AB için bedeli çok ağır olabilir. (Almanya, Die Tageszeitung - 24 Nisan 2014)