Türk Cumhurbaşkanı Gibi Bir Lider İstiyoruz

Dr. Muhammed Salih el Musfir

Cemal Abdülnasır, Kral Faysal, Houari Boumediene, Şeyh Zayed ve Saddam Hüseyin gibi parmakla gösterilen Arap liderlerimiz vardı. Batı, bu liderleri önemseyip siyasi demeç ve konuşmalarına kulak veriyordu. Keza uluslararası basın ve araştırma merkezleri de bu liderlerin söylemleriyle ilgilenirdi. Bazılarımız, bu liderlerle -kendi ülkelerinde yaptıkları bağlamında- hemfikir olmuyordu. Zira bu liderlerin bazıları demokrasiye inanmayıp onu bidat saymaktaydı. Buna göre de her bidat sapkınlık, her sapkınlık da cehennemdeydi. Bazı liderler de demokrasinin sağlanmasının bazı şartlara bağlı olduğunu düşünmekteydi; buna göre bunun en önemli şartlarından bir tanesi, her yurttaşın yiyeceği lokmayı sağlamaktır ki yurttaşlar oylarını satmasın. Başka liderlerin de demokrasi ve şûra konusunda görüşleri vardır. Ne var ki bu liderlerin tümü, memleketlerinin bağımsızlığını pazarlık konusu etmedi, keza ülkelerinin toprak bütünlüğünü de korudu. Allah, o Arap liderlerinin nesline rahmet eylesin.

Arap dünyası bugün, bazı “liderlerin” -ki onlar, kendilerine lider dememizi bile hak etmiyor- belası ile karşı karşıya. Bunlar, kelimenin tam anlamıyla memleketlerini yıktılar; keza bu ülkelerdeki halklar da kanlı savaşlardan kaçmak üzere yurtlarını terk etmek zorunda kaldılar. Bu liderler, Arap dünyasının birliğini bozup onu küçük parçalara böldüler. Beşar Esad, el Sisi, Mahmut Abbas ve Nuri el Maliki bu liderler arasındadır. Ayrıca biz, Moritanya, Fas, Cezayir ve Tunus’ta olduğu gibi Frankofonluğun kontrolünde bulunan hükûmetlerin belasıyla da karşı karşıya kaldık. Bu hükûmetler, değişim için halklarının iradesi ile boğuştu.

Topraklarımız, hava ve denizlerimiz, büyük devletlerin donanmalarının yanı sıra insansız hava araçları da dâhil olmak üzere bu devletlerin uçaklarıyla dolu durumda. Keza topraklarımızda da “Blackwater” gibi paralı ordular yayılmış durumdadır. Hatta bazı Arap liderlerimizin saray ve tesisleri bile bu tür karanlık ordularca korunur oldu.

Halk öldürülüyor ve bu rejimler, okul, üniversite ve hastaneler yerine cezaevleri inşa ederek genişliyor. Bütün bunlar, şanlı liderin, Hakk`ın rahmetine kavuşuncaya dek koltuğunda kalması için. Adını saydığım liderlerin, devleti çağdaş esaslar üzerine inşa etme derdi olmadığı gibi tek dertleri, daha çok gökdelen inşa etmek ve devletin bütçesine el koymaktı. Yüce Suriye halkı, bütün açgözlülere ve işgalcilere karşı koyarak bir uygarlık inşa etti ve dillere destan bir millî sanayi kurup tarımda bir artı değer sağladı; Irak halkı da öyle. Peki, bu iki halkın sonu ne oldu? Bu insanlar, şu an mülteci ve sürgün kamplarında yaşıyor. Bütün bunlar, Beşar Esad’ın -ki Irak’taki Nuri el Maliki’nin durumu da öyleydi- sonsuza dek yönetimde kalması için yapıldı.

Beşar Esad, barışçıl muhalefetin, 2011 yılı başlarında siyasi reform yapılması, acilen ve tereddütsüz bir şekilde yolsuzlukların bitirilmesini talep ettiği esnada, bütün Araplar için millî bir kahraman olabilirdi. Zira Esad, o esnada, ülkesinin bütün yönetici, bilim adamı, din adamı, parti lideri, tacir ve düşünürlerine ulusal diyalog çerçevesinde toplanacak ve “insan ölümlüdür, vatan ise kalıcıdır” başlıklı bir halk kongresi için çağrıda bulunsaydı bir kahramana dönüşmüştü. Aynı şekilde Esad, gelin hep birlikte ülkemizi inşa edip iktidarın el değiştirmesini kabul edelim diyerek herkesi Suriye ve Arap dünyası için çalışmaya davet etseydi, Suriye`nin, Baas Partisinin ve Suriye devletinin uğradığı yıkımı önlemiş olacaktı. Ne var ki bencillik, iktidar düşkünlüğü ve narsizm mantıklı davranmasına engel oldu. Böylece Suriye, şu an içinde bulunduğu duruma gelmiş oldu. Suriye`nin tekrar Arap dünyasının kalelerinden bir tanesi hâline gelmesi için de onlarca yılın geçmesi gerekir.

Aynı şekilde Irak’taki Nuri el Maliki için de benzer bir durum söz konusudur. Buna göre bulunduğu konuma nefret, öç ve bağımlılık ile yüklü bir hâlde gelen Maliki, kahraman Irak halkına, 'iktidara geldim fakat en iyiniz ben değilim' deseydi; keza kendi sesiyle geçmişi geçmişte bırakıp siyasi tutukluları serbest bıraksaydı, Irak devletindeki bütün çalışanlara eski yerlerine dönmeleri çağrısında bulunup kamu malının yağmalanmasını ve yolsuzluğu yasaklasaydı, kendisi ve kardeş Irak için en iyisini yapmış olacaktı.

Bugün, günümüzün güvenilir lider modelini Türkiye Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan oluşturuyor. ABD’nin “İslam Devleti-IŞİD” örgütü ile mücadele bağlamındaki isteklerinin arkasından sürüklenmeyi reddeden bu lider, ABD’nin, Türkiye’nin konuyla ilgili şartlarını kabul etmediği müddetçe oluşturulan uluslararası koalisyonuna katılmayacağını duyurmuştu. Bu şartlar:

1- Türkiye sınırındaki Suriye topraklarında uçuşa yasak bir bölgenin ilan edilmesi.

2- Türkiye’deki Suriyeli mültecilerin yurtlarına dönmelerinin ve uluslararası olarak korunmalarının sağlanması hedefiyle Suriye sınırları içinde bir güvenli bölgenin inşa edilmesi.

3- Suriye muhalefetinin -rejim güçlerine karşı koyabilmek için- eğitilmesi ve silahla donatılması.

4- Suriyeli sivilleri korumak amacıyla rejim güçlerine karşı askerî operasyonlar düzenlemek.

Bu ülkelerin halkları içinde büyüyen soru ise şu, Arap liderler, “IŞİD”e karşı koalisyona katılmak için neden şartlar koşmadı? Mesela:

1- İsrail’in 5 Haziran 1967 sınırına geri çekilmesi.

2- israil’in Gazze’ye dönük savaşının yol açtığı yıkımın maliyetinin İsrail ve müttefikleri tarafından karşılanması ki bu savaş bir daha söz konusu olmasın.

3- İsrail’in silahla donatılmaması. Zira bu silah, Filistinli Araplara karşı ve İsrail’in yayılması dışında kullanılmadı.

4- Güvenlik Duvarının yıkılması. Nitekim Uluslararası Adalet Divanı, duvarın meşru olmadığı gerekçesiyle yıkılması gerektiğine karar vermişti.

Son söz: Liderler, şartlarını başkalarına kabul ettirenlerdir. Peki günümüzde bu talepleri -tıpkı Erdoğan’ın yaptığı gibi- uluslararası topluma kabul ettirebilecek bir Arap lider veya liderler var mı? Ben bu konuda şüpheliyim. Ancak ümmetimizden tarih boyunca çok lider çıkmıştır ve o gün mutlaka gelecektir. (Katar`da yayınlanan El Şark - 21 Ekim 2014)